معتبرترین وب سایت مشاوره تخصصی آنلاین ,ویژه ایرانیان خارج از کشور

معتبرترین وب سایت مشاوره تخصصی آنلاین ,ویژه ایرانیان خارج از کشور

دکتر عادل حیدری نژاد ,عضو آکادمی اطفال آمریکا و دپارتمان اطفال-نوزادان بیمارستان فوق تخصصی تریتا

محل لوگو

نظرسنجی سایت

به نظر شما محتوای وب سایت ما چگونه است ؟

آمار بازدید

  • بازدید امروز : 157
  • بازدید دیروز : 287
  • بازدید کل : 90638

بیماری هیرشپرونگ در کودکان، از تشخیص تا درمان صحیح


بیماری هیرشپرونگ در کودکان، از تشخیص تا درمان صحیح

کودکانی که مشکل دفع دارند، ممکن است به بیماری هیرشپرونگ مبتلا باشند.
 
کودکانی که مشکل دفع دارند، ممکن است به بیماری هیرشپرونگ مبتلا باشند. درمان این بیماری همیشه مستلزم جراحی است. خوشبختانه اغلب کودکانی که بخاطر این بیماری جراحی می‌شوند کاملاً بهبود می‌یابند و حرکات روده بزرگ آنها به حالت نرمال برمی گردد.‌‌
 
بیماری هیرشپرونگ چیست؟
بیماری هیرشپرونگ  بر روده بزرگ نوزادان و کودکان اثر می‌گذارد. این بیماری که مانع حرکات روده بزرگ می‌شود، به علت عدم وجود سلول‌‌های عصبی در روده، نمی گذارد که مدفوع در بخش تحتانی قولون حرکت کند یک نقص مادرزادی است. بیشتر اوقات مشکل دفع پس از تولد بوجود می‌آید و در موارد خفیف تر، نشانه‌‌های آن چند ماه یا چند سال پس از تولد ظاهر می‌شوند.‌‌
بیماری هیرشپرونگ ممکن است منجر به یبوست، اسهال و استفراغ شود و گاهی به پیچیدگی‌‌های جدی تر در قسمت روده بزرگ بینجامد، برای مثال آماس روده بزرگ(enterocolitis) و مگاقولون سمی (toxic megacolon) رخ دهد که هر دوی اینها وضعیت‌‌های خطرناک و مرگباری می‌باشند. بنابراین بسیار مهم است که این بیماری زودتر تشخیص داده شده و درمان شود.‌‌
 
 
بیماری هیرشپرونگ ممکن است بر کل روده بزرگ اثر بگذارد یا فقط بر بخش کوتاه تری از قولون و در نزدیکی راست روده اثر بگذارد. شایع تر است که سلول‌‌های عصبی نزدیک به راست روده بیشتر از رشد بازمی ایستند، زیرا سلول‌‌های رحم در مسیر بوجود می‌آیند که از بالای روده بزرگ شروع می‌شود و در انتها و نزدیک به راست روده پایان می‌یابد. بنابراین در بیماری هیرشپرونگ سلول‌‌های عصبی در این مسیر از رشد باز می‌ایستند.‌‌
پزشکان کاملاً مطمئن نیستند که چرا بعضی از کودکان به بیماری هیرشپرونگ مبتلا می‌شوند، ولی می‌دانند که این بیماری در خانواده‌‌ها ارثی است و پسرها بیشتر از دخترها بدان مبتلا می‌شوند. کودکان که سندروم داون یا بیماری‌‌های قلبی ژنتیکی دارند هم ریسک بیشتری برای ابتلا به این بیماری دارند.‌‌
 
نشانه ها‌‌
نشانه‌‌های بیماری هیرشپرونگ بسته به حدت بیماری متفاوتند. کودکانی که بیماری آنها حادتر است معمولاً در چند روز اول زندگی نشانه هایی بروز می‌دهند. در موارد خفیف تر، نشانه‌‌ها مدتی بعد خودشان را نشان می‌دهند.‌‌
نوزادانی که بیماری هیرشپرونگ مبتلا هستند ممکن است نشانه‌‌های زیر را داشته باشند:‌‌
-در روز اول یا دوم زندگی نمی توانند دفع کنند‌‌.
-شکم ورم کرده یا باددار دارند‌‌.
-اسهال دارند‌‌.
-استفراغ می‌کنند که ممکن است استفراغ آنها سبز یا قهوه‌‌ای باشد.‌‌
عدم توانایی گذراندن مدفوع از روده در 48 ساعت اول زندگی در تشخیص بیماری هیرشپرونگ در نوازادان بسیار مهم است.‌‌
در موارد خفیف تر، بیماری هیرشپرونگ تا مدت ها بعد و حتی تا قبل از نوجوانی یا بزرگسالی تشخیص داده نمی شود. نشانه‌‌های این موارد معمولاً خفیف تر هستند که تبدیل به مشکلات دائمی و مزمن برای فرد می‌شوند. نشانه‌‌های آنها عبارتند از:‌‌
-ورم در قسمت شکم‌‌
-یبوست‌‌
-مشکل در وزن اضافه کردن‌‌
-استفراغ‌‌
-نفخ شکم
به دلیل اینکه بیماری هیرشپرونگ بر توانایی بدن در جذب مواد غذایی اثر می‌گذارد، رشد کودک ممکن است به تأخیر بیفتد.‌‌
 
 
تشخیص‌‌

لازم است که پزشک، نوزاد را با دقت بسیار زیاد معاینه کند. اطلاعات به‌دست‌آمده از معاینه فیزیکی به سن نوزاد و شدت وخامت بیماری او بستگی دارد. برای دادن تشخیص صحیح و قطعی باید برخی از تست‌های تشخیصی انجام شوند، از جمله:

  • رادیولوژی از شکم: ممکن است انسداد روده در تصاویر رادیولوژی دیده شوند. این عکسبرداری تنها به حدس زدن پزشک در مورد بیماری کمک می‌کند و موجب تشخیص قطعی نمی‌شود.
  • تنقیه ماده کنتراست رنگی (باریوم) در این تست، اختلالات روده بزرگ بررسی می‌شود. یک ماده کنتراست رنگی وارد رکتوم می‌شود تا سطح داخلی ارگان‌ها را پوشش دهد تا این ارگان‌ها به خوبی در تصاویر اشعه ایکس نمایان شوند. این، معتبرترین تست برای تشخیص هیرشپرونگ است. با عکسبرداری اشعه ایکس از شکم، قسمت باریک شده از روده، انسداد یا اتساع روده در بالای انسداد، مشخص می‌شود.
  • نمونه‌گیری از رکتوم: با کمک این تست می‌توان بیماری هیرشپرونگ را تشخیص داد. نمونه‌ای از سلول‌های رکتوم گرفته می‌شود و سپس این نمونه در زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود. عدم وجود سلول‌های گانگلیونی و حضور اعصاب غیرمیلین در نمونه‌ی گرفته شده، نشان‌دهنده ابتلا به بیماری هیرشپرونگ است. در نوزادان می‌توان نمونه‌گیری را در همان تخت کودک و توسط ساکشن انجام داد. از آنجایی که در محل گرفتن نمونه، هیچ عصبی وجود ندارد، انجام این کار دردناک نیست. در صورتی که گرفتن نمونه بافتی با ساکشن ممکن نباشد، نمونه‌گیری به روش جراحی و تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود.
  • مانومتری آنورکتال: این تست برای بررسی رفلکس‌های طبیعی رکتوم و مقعد انجام می‌شود. این تست تنها در کودکانی با سن بالاتر انجام می‌شود و می‌توان آن را در تخت کودک انجام داد.

منبع

 

برای اطلاع از آدرس مطب ,ما را در اینستاگرام دنبال کنید

  انتشار : ۲۰ اسفند ۱۳۹۷               تعداد بازدید : 331

برچسب های مهم

ما را در اینستاگرام دنبال کنید : adelheidarinejad@

برای استفاده از مشاوره های وب سایت , باید درخواست خود را به اینستاگرام ما دایرکت کنید

فید خبر خوان    نقشه سایت    تماس با ما